Λαγοκέφαλος
Lagocephalus sceleratus
Ο Λαγοκέφαλος είναι ένα από τα πιο επικίνδυνα χωροκατακτητικά είδη στη Μεσόγειο. Ανήκει στην οικογένεια των Τετραοδοντιδών (Tetraodontidae), γνωστά ως «ψάρια που φουσκώνουν». Το σώμα του είναι μακρόστενο και τορπιλοειδές, χωρίς λέπια, και το δέρμα του είναι λείο. Η ράχη του έχει γκριζοκαφέ χρώμα με χαρακτηριστικές σκούρες κηλίδες, ενώ έχει δύο ασημένιες λωρίδες στα πλευρά και κάτασπρη κοιλιά.
Το όνομα του προέρχεται από το σχήμα του κεφαλιού και κυρίως από τα δόντια του. Διαθέτει τέσσερα πολύ ισχυρά δόντια (δύο πάνω και δύο κάτω) που είναι ενωμένα και μοιάζουν με ράμφος ή δόντια λαγού. Όταν νιώσει απειλή, έχει την ικανότητα να ρουφάει νερό ή αέρα και να φουσκώνει την κοιλιά του σαν μπάλα για να φαίνεται μεγαλύτερος και να αποτρέψει τους θηρευτές.
⚠️ Προειδοποίηση ασφαλείας
ΠΡΟΣΟΧΗ: ΘΑΝΑΤΗΦΟΡΟΣ ΚΙΝΔΥΝΟΣ!
Ο Λαγοκέφαλος περιέχει την ισχυρή νευροτοξίνη τετροδοτοξίνη (TTX) η οποία είναι θανατηφόρα για τον άνθρωπο και δεν υπάρχει αντίδοτο. Η τοξίνη δεν καταστρέφεται με το μαγείρεμα (ψήσιμο, τηγάνισμα, βράσιμο). Η κατανάλωσή του απαγορεύεται αυστηρά.
Ενδιαίτημα
Είναι Λεσεψιανός μετανάστης που ήρθε από την Ερυθρά Θάλασσα και έχει εξαπλωθεί ταχύτατα σε όλη την Ανατολική Μεσόγειο. Ζει κυρίως σε παράκτια νερά, σε βάθη από 10 έως 100 μέτρα, αλλά μπορεί να βρεθεί και πολύ ρηχά. Προτιμά αμμώδεις βυθούς και λιβάδια Ποσειδωνίας, όπου μπορεί να κρυφτεί και να κυνηγήσει.
Διατροφή
Είναι εξαιρετικά λαίμαργος και επιθετικός θηρευτής. Τρέφεται με καλαμάρια, χταπόδια, σουπιές, καβούρια και ψάρια. Λόγω των ισχυρών δοντιών του, προκαλεί τεράστιες ζημιές στους ψαράδες καθώς κόβει τα δίχτυα και τα παραγάδια για να φάει τα πιασμένα ψάρια, αφήνοντας πίσω μόνο τα κεφάλια.
Αναπαραγωγή
Η αναπαραγωγή του γίνεται το καλοκαίρι, κυρίως από τον Ιούνιο έως τον Αύγουστο. Είναι εξαιρετικά γόνιμο είδος, γεγονός που εξηγεί την πληθυσμιακή του έκρηξη. Τα αυγά και οι προνύμφες του είναι πελαγικά.
Αλιεία
Αλιεία & Καθεστώς (Τοξικότητα)
Η εμπορία και η βρώση του Λαγοκέφαλου απαγορεύονται δια νόμου στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Περιέχει τετροδοτοξίνη (TTX) στις ωοθήκες, το συκώτι, το δέρμα και τους μυς. Η κατάποση προκαλεί παράλυση του μυϊκού συστήματος, αναπνευστική ανεπάρκεια και θάνατο. Παρά την απαγόρευση, αλιεύεται ως παράπλευρο αλίευμα σε μεγάλες ποσότητες και θανατώνεται από τους ψαράδες για να μειωθεί ο πληθυσμός του.
Έρευνα
Η IUCN και οι τοπικές αρχές το κατατάσσουν ως είδος υψηλού κινδύνου για τη δημόσια υγεία και την οικονομία. Έρευνες έδειξαν ότι η τοξικότητά του εξαρτάται από το μέγεθος (τα μεγαλύτερα ψάρια είναι πιο τοξικά), το φύλο (τα θηλυκά είναι πιο τοξικά, ειδικά στις ωοθήκες) και την εποχή (η τοξικότητα αυξάνεται την περίοδο αναπαραγωγής). Επίσης, μελέτες επιβεβαίωσαν ότι δεν έχει φυσικούς εχθρούς στη Μεσόγειο, εκτός ίσως από τις μεγάλες χελώνες Caretta caretta και κάποιους μεγάλους ροφούς που μπορούν να το φάνε χωρίς να δηλητηριαστούν.